Herdr zamiast tmux - instalacja i pierwsze kroki z terminalem dla agentów AI (Część 1)

Zwykły terminal i klasyczny tmux traktują każdego agenta AI jak zwykły strumień tekstu. Gdy uruchamiasz równolegle Claude Code oraz Google Antigravity CLI (`agy`), potrzebujesz warstwy, która rozumie cykl życia agenta (idle, working, blocked, done) i pozwala im rozmawiać przez wspólny socket. W pierwszej części naszej 3-odcinkowej serii instalujemy i uruchamiamy Herdr v0.9.5 na macOS.

Wszystkie części poradnika (Orkiestracja Claude Code + AGY w Herdr):

• Część 1 (czytany wpis): Herdr zamiast tmux - instalacja i pierwsze kroki z terminalem dla agentów AI
• Część 2: Konfiguracja Herdr z Claude Code i Google Antigravity (AGY) - Hooki i SKILL.md
• Część 3: Orkiestracja w praktyce: Gemini 4 Argon i Claude Opus dyrygują flotą Flash, Sonnet i Haiku w Herdr

Dlaczego zwykły terminal i tmux przestają wystarczać przy pracy z wieloma agentami?

Kiedy uruchamiasz jednego agenta w terminalu - na przykład Claude Code albo Google Antigravity CLI (`agy`) - pojedyncze okno w zupełności wystarcza. Problem pojawia się w momencie, gdy zaczynasz pracować na kilku modelach równocześnie: jeden agent analizuje architekturę, drugi pisze komponenty w Next.js, a trzeci pilnuje testów i typów.

W klasycznym tmux lub zakładkach iTerm2 każdy panel to tylko strumień bajtów. Nie wiesz, czy ukryty w sąsiedniej zakładce agent nadal generuje kod, skończył pracę 10 minut temu, czy zatrzymał się na pytaniu o uprawnienia do wykonania komendy. Co ważniejsze - agenci nie widzą siebie nawzajem i nie potrafią bezpiecznie zlecać sobie zadań bez budowania kruchych skryptów powłoki.

Czym jest Herdr i co daje warstwa świadoma stanu agenta?

Herdr (herdr.dev) to napisany w języku Rust multiplekser terminalowy i natywny runtime zaprojektowany specjalnie dla agentów kodujących AI (takich jak claude, agy, codex, gemini czy opencode).

Najważniejsze przewagi Herdra nad klasycznym multiplekserem:

• Natywna maszyna stanów (`idle`, `working`, `blocked`, `done`): Herdr w czasie rzeczywistym śledzi, co robi każdy agent w każdym panelu.
• Programowalny Unix Socket i CLI Bus: Każdy panel otrzymuje zmienne środowiskowe ($HERDR_ENV=1, $HERDR_WORKSPACE_ID, $HERDR_PANE_ID), a agenci mogą komunikować się ze sobą przez komendy herdr agent start, herdr agent prompt --wait oraz herdr agent read.
• Trwałe sesje w tle (Persistence): Podobnie jak w tmux, zamknięcie okna terminala nie ubija pracujących agentów - serwer Herdr utrzymuje procesy przy życiu i pozwala podpiąć się do nich ponownie w dowolnej chwili.

Krok 1: Instalacja Herdr na macOS i Linux

Instalacja Herdr sprowadza się do wykonania oficjalnego skryptu instalacyjnego lub użycia menedżera pakietów Homebrew. W terminalu uruchamiamy:

# Opcja A: Oficjalny instalator (macOS Apple Silicon / Intel oraz Linux)
curl -fsSL https://herdr.dev/install.sh | sh

# Opcja B: Instalacja przez Homebrew
brew install herdr

Instalator automatycznie wykrywa architekturę procesora (np. macos/aarch64), pobiera najnowszą wersję binarki (v0.9.5) i umieszcza ją w ~/.local/bin/herdr.

Powiększ

Krok 2: Weryfikacja binarki i statusu serwera

Po zakończeniu instalacji sprawdzamy wersję klienta oraz stan serwera socketowego:

herdr --version
herdr status

Jeśli uruchamiasz herdr status przed pierwszym startem sesji, zobaczysz status not running wraz ze ścieżką do gniazda API (/Users/kub/.config/herdr/herdr.sock). Gdy tylko uruchomisz interfejs TUI poleceniem herdr (lub serwer w tle poleceniem herdr server), serwer przejdzie w stan running:

client:
  version: 0.9.5
  channel: stable
  protocol: 22

server:
  status: running
  version: 0.9.5
  endpoint_compatible: yes
  socket: /Users/kub/.config/herdr/herdr.sock

Krok 3: Podstawowe pojęcia w Herdr - Workspace, Tab, Pane i Agent

Zanim przejdziemy do spinania Claude Code z Google Antigravity, warto poznać cztery prymitywy, na których operuje Herdr:

1. Workspace (`w1`, `w2`...): Przestrzeń robocza powiązana najczęściej z konkretnym repozytorium projektu.
2. Tab (`w1:t1`): Zakładka wewnątrz wybranego workspace'u.
3. Pane (`w1:p1`, `w1:p2`...): Pojedynczy panel terminalowy. Panel istnieje niezależnie od tego, czy działa w nim zwykły zsh, serwer deweloperski npm run dev, czy agent AI.
4. Agent (`argon-orchestrator`, `sonnet-worker`...): Rozpoznany przez Herdr proces agenta AI uruchomiony wewnątrz konkretnego panelu, do którego możesz odwoływać się bezpośrednio po unikalnej nazwie.

W drugiej części serii skonfigurujemy natywne hooki oraz plik SKILL.md, dzięki którym Claude Code i Google Antigravity (`agy`) zaczną raportować swój status do Herdra i sterować sąsiednimi panelami. Z kolei w części trzeciej uruchomimy pełną sesję 4 agentów na żywo.